28-30.08.2021r.

 

W góry w góry miły bracie - Karkonosze 21

 

Na tą wyprawę czekaliśmy z utęsknieniem, lecz też z pewną dozą smutku, gdyż znowu jesteśmy w Karkonoszach lecz już bez nieodżałowanej pamięci Józka gitarzysty, animatora wieczornych spotkań śpiewaczych przy ognisku.

Plan była taki: jedziemy autobusem do Brzegu, gdzie jest zwiedzanie, następnie do miejscowości Przesieka pod przeł. Karkonoską, gdzie porzucamy autokar i idziemy do schroniska "Odrodzenie". Resztę planu zapewnić ma Robert z Zielonej Góry - przewodnik, który nam dotychczas towarzyszył podczas karkonoskich wędrówek.

I tak się stało.

W 35 osobowej grupie (z czego 6 Ondraszków) we wczesnych godzinach rannych wpakowaliśmy się do Jędrusiowego autokaru, i gdzieś koło południa byliśmy już pod murami znanego piastowskiego zamku. Niestety to co było najciekawsze, czyli elewację frontową zdobną figurami i popiersiami władców zasłonięto szczelnie rusztowaniami, lecz byliśmy też m.in. w zamkowych kryptach, gdzie przewodnik równie ciekawie opowiedział o wystawionych tutaj funeralnych zabytkach. Następny skok miał metę w zaplanowanym miejscu pod przełęczą, czyli parkingu Chybotek. Podjechał tu umówiony schroniskowy pick-up, i litościwe wywiózł nasze plecaki aż do schroniska. A całe nasze towarzystwo po kilku kilometrach uciążliwego marszu pod górę po stromej i dziurawej niby drodze doszło na przełęcz Karkonoską (1198 m n.p.m.) i tutaj zaskoczenie. Z drugiej, czyli z czeskiej strony przełęczy jest piękna asfaltowa droga oraz kilkugwiazdkowy hotel "Šindlerova Bouda". Nasze "Odrodzenie" było tylko nieco wyżej. Oba schroniska prawie ze sobą sąsiadują, lecz rozdziela je obecnie niewidoczna granica. Odebraliśmy plecaki, Basia - Apanaczi sprawnie rozdzieliła kwatery, no i resztę wieczoru poświeciliśmy na zajęcia w podgrupach.

Nazajutrz rano rzut oka za okno. I co? No i nic ...nie było widać. Mgła szczelnie zasłoniła wszelkie krajobrazy. Później jednak nieco ustąpiła lecz było pochmurno i trochę deszczowo. Pojawiły się jednak widoki na widoki, co nas bardzo ucieszyło. Najpierw odbyło się spotkanie z naszym znajomym Robertem, który przedstawił ambitną propozycję całodniowej wycieczki po czeskiej stronie Karkonoszy. Jędruś zadeklarował prowadzenie wyprawy w wersji light, lecz po stronie polskiej. Grupa podzieliła się na dwa obozy, z tym, że wersja dłuższa była bardziej popularna. Ruszyliśmy zatem na trasę. Nie była ona zbyt wymagająca, był to bowiem wielokilometrowy spacer na trawersach Wielkiego Szyszaka i Łabskiego Szczytu od boudy do boudy, których tutaj jest sporo. Trzeba pamiętać, że te boudy - schroniska to pamiątka po dawnych niemieckich gospodarzach tych okolic. Uprawiając liche poletka i trudniąc się pasterstwem, już w XIX w. wpadli na pomysł, aby udostępniać własne gospodarstwa rodzącej się właśnie turystyce. Było to dla nich dodatkowe źródło dochodu, coś w formie archaicznej agroturystyki, co pozostało do dziś, choć w mocno zmienionej wersji. W Bradlerowej boudzie mieliśmy dłuższy postój, więc zamówiliśmy sobie kołocz z borówkami i herbatę. Ku naszemu zaskoczeniu dostaliśmy to, ale w wersji max: kołocza był godny kęs, a herbatę podano w sporym garnuszku przypominającym mały nocnik. No, ale i tak daliśmy radę. Późnym popołudniem wróciliśmy na bazę i po obfitej obiadokolacji prowadzący zwołali posiady w schroniskowej świetlicy. Kto co miał to przyniósł, i do późnej nocy mile spędziliśmy czas przy śpiewaniu i wspominkach.

Następnego dnia rankiem na zewnątrz o tyle się zmieniło, że mgła była jeszcze gęściejsza. Tym razem Robert zaproponował zejście do doliny Białej Łaby i zwiedzenie intrygującej "Čertovej struhy", a Jędruś lżejszą wersję wczorajszej wędrówki między boudami. I znów ekipa podzieliła się na dwa nierówne obozy. Przy schodzeniu prawie na poziom miasteczka Šindlerov Mlyn zawstydzona pogoda postanowiła nadrobić wczorajsze zaległości, więc gdy byliśmy już w dolinie słońce pięknie wyszlo zza chmur i już nam do końca towarzyszyło. Ciesząc oczy widokami i podchodząc w górę Białej Łaby finalnie doszliśmy do schroniska "U Bilej Laby", które znaliśmy już z ubiegłorocznej wyprawy. Następnie ruszyliśmy w górę wąskiego "diabelskiego" kanionu pod szczyt Małego Szyszaka i Smogorni. Jest to rezerwat przyrody, więc poruszając się wąską ścieżką w górę rwącego strumienia obserwowaliśmy spektakularne widoki. Ten fragment doliny już w dawnych czasach był znany z niszczącego żywiołu górskiego potoku, skąd być może pochodzi ta złowieszcza nazwa. Człowiek próbował przeciwdziałać naturze, więc po trasie spotykaliśmy mające obecnie ponad sto lat grodzie i progi zwalniające, a ich działanie było objaśnione na tablicach informacyjnych. Doszliśmy w ten sposób aż do ruin starej kuźni, w której kiedyś naprawiano narzędzia pobliskiego kamieniołomu. Wracając, trawersami zbocza dotarliśmy wkrótce do przełęczy, i na koniec do naszej bazy.

Nazajutrz rano, znów we mgle zeszliśmy do autokaru, a Jędruś od wieczór bezpiecznie nas dowiózł do Cieszyna. Tak zakończyła się tegoroczna górska przygoda z Karkonoszami, a duet Apanaczi - Jedruś już zapowiedzieli jej kontynuację w przyszłym roku. A nam pozostaje zatem tylko z nadzieją czekać.

 

[GALERIA ZDJĘĆ - Rechtór]

 

Rechtór - Zbyś