24-29.08.2023 r.

 

45 Ogónosłowacki Zlot Turystów Kolarzy - Preszów
45 Celoslovensky Zraz Cykloturistov KST - Prešov

 

Choć Słowację mamy niejako na wyciągnięcie ręki, bo przecież granica w Mostach to ledwie ok. 30 km od Cieszyna to nasze wyprawy w tamtą stronę do licznych nie należą. Nie mamy kontaktów ze słowackimi kolarzami, choć wiemy że takowi też tam działają. Z kart naszej dawnej kroniki wiemy, że w 1985r. 14 Ondraszków wzięło udział w XXIV Letnim Zlocie Turystów w Koszyckich Hamrach. Był to obóz rowerowy na trasie od Wadowic przez Łysą Polanę, Preszów, Koszyce, Czadcę do Cieszyna. Pewnie niektórzy uczestnicy go nadal pamiętają, a zwłaszcza Czesiek Czakoj jako że ten zlot zakończył się dla niego w szpitalu, a problemy zdrowotne po dziś go prześladują.

Tak więc, kiedy nieco przypadkiem (z Lwowa!) otrzymaliśmy informację o zlocie w Preszowie, byliśmy zdecydowani wziąć w nim udział. W odróżnieniu od wspomnianego zlotu przed laty, ku naszemu zaskoczeniu byliśmy tutaj jedynymi reprezentantami z Polski. Zza granic przybyła jeszcze całkiem spora grupa z Ukrainy (14 osób) oraz kilku Czechów. Reszta z ok. 160 uczestników to byli kolarze z różnych regionów Słowacji. Można zatem stwierdzić, że swoją obecnością niezamierzenie lecz jednak podnieśliśmy międzynarodową rangę zlotu.

Niestety sam początek tej przygody nie był dla nas szczęśliwy. Jakoś tydzień przed wyjazdem nasze auto odmówiło współpracy, a mechanik mimo obiecanek nie naprawił go na czas. Jeden dzień zlotu już straciliśmy. Co robić!? I nagle nas oświeciło: z wypożyczalni wzięliśmy Peugeota minivana do którego wpakowaliśmy oprócz całego biwakowego majdanu (byliśmy z namiotem) również rowery. Nie chcieliśmy jednak jechać nudną autostradą, więc wjechaliśmy na Słowację dwukrotnie: najpierw w Korbielowie, potem wróciliśmy do Polski w Jabłonce, aby wyjechać z niej w Niedzicy - Czerwonym Klasztorze. Do celu mieliśmy ok. 300 km. Jechaliśmy nieuciążliwymi bocznymi drogami i mieliśmy dość czasu, aby z marszu zwiedzić położony na wysokim wzniesieniu i widoczny z daleka zamek Szarisz. Na bazie zlotu zlokalizowanej na obrzeżach miasta serdecznie nas powitano. Po załatwieniu formalności komandor Martin Czajka osobiście wskazał nam miejsce pod namiot. Była to spora łąka przy stadionie rowerowym Velodrom. Naszymi najbliższymi sąsiadami była ekipa z Ukrainy (dwa busy i sporo namiotów ), para Czechów pod namiotem oraz samotny starszy Słowak w kamperze.

Bardzo byliśmy ciekawi organizacji tej imprezy, w tym podobieństw i różnic w porównaniu z naszymi zlotami p.t.kol.

Oto zapamiętane spostrzeżenia:

  • Termin imprezy był nieco dziwny. Oficjalnie zlot zaczynał się w czwartek, a kończył w niedzielę, przy czym jeszcze na poniedziałek i wtorek były zaplanowane różne wydarzenia.
  • Rozpoczęcie i zakończenie zostało uświetnione występami artystycznymi mażoretek oraz krótkimi przemówieniami oficjeli. Na zakończenie nie omieszkałem na forum podziękować po słowacku :) za udany zlot i wręczyć drobne upominki. Zlot miał również swój radosny hymn "Ahoj, ahoj ten bicykel moj", który kilkakrotnie odśpiewaliśmy, bowiem tekst znaleźliśmy w świadczeniach. Frekwencja była jednak dość mizerna, co z pewnością spowodowało "rozstrzelenie" bazy noclegowej po całym mieście.
  • Na każdy dzień przewidziano dwie trasy: jedna długa, a druga jeszcze dłuższa (nawet ponad 100 km) co przy dość pofalowanym terenie było trochę uciążliwe.
  • Otrzymaliśmy szczegółowe mapy z profilami tras, więc bez problemu można było eksplorować region samodzielnie, co też uczyniliśmy wraz z przyjaciółmi z Ukrainy. Proponowane pilotowane wyjazdy na trasy były bardzo rzetelnie zorganizowane przy udziale co najmniej trzech organizatorów: prowadzący, zamykający grupę i jeszcze jeden krążący w peletonie. Świetnie się to sprawdzało w miejscach, gdzie nasza ścieżka krzyżowała się z drogą. Prowadzący błyskawicznie tamowali ruch samochodów dając nam wolny przejazd. A kierowcy aut nie protestowali!
  • W świadczeniach zlotowych znaleźliśmy sporo broszur krajoznawczych m.in. i w naszym języku. Dołączono też fajny kubek, naklejki i odznakę z logo zlotu, certyfikat udziału, proporczyki, a za dodatkową opłatą 10 Euro można było otrzymać koszulkę. Na każdy rower trafiła karta identyfikacyjna w sporym w formacie A-5 wieszcząca, że (było trzeba wpisać imię) jest uczestnikiem 45 Celoslovenskeho Zrazu Cykloturistov KST.
  • Słowacy lubią biesiadować. W bazie był obficie zaopatrzony bufet czynny do późna, więc spontaniczne spotkania połączone z chóralnymi śpiewami były atrakcją prawie każdego wieczoru. I my korzystaliśmy z bufetu lecz rankiem, bowiem mieliśmy wykupione "ranajky" czyli obfite śniadania.
  • Równolegle do tras rowerowych proponowano również trasy piesze po najbliższej okolicy, a także udział w wydarzeniach sportowych tj. cyklomaratonie oraz wyścigu na velodromie (stadionie specjalnie skonstruowanym do rowerowych wyścigów). Były adresowane zwłaszcza do sportowców i cieszyły się sporym zainteresowaniem np. cyklomaraton zgromadził ponad 300 uczestników.
  • W programie zlotu przewidziano też wydarzenia towarzyszące. Odbył się np. pokaz historycznego filmu ze zlotu z przed 40 lat, a także dyskusja na temat rozwoju turystyki rowerowej w tutejszym regionie Szarisz, jednak bez naszego udziału.
  • Z inicjatywy przyjaciół z Ukrainy odbyło się kilka słowacko - ukraińsko - polskich biesiad. Uczestniczył w nich Martin z którego wypowiedzi można wysnuć wniosek że tutejszy odpowiednik PTTK czyli KST (Klub Słowackich Turystów) trapią całkiem podobne do naszych problemy. Otóż w skali mikro - cały zlot przygotował prawie sam komandor wspierany przez tutejszych działaczy klubowych i z mizernym zewnętrznym wsparciem finansowym, a w skali makro - narzekał na brak większego zainteresowania ze strony władz miejskich oraz centrali KST.
  • Kiedy na uroczystości zakończenia komandor Martin Czajka oficjalnie zamknął zlot i zapytał gdzie się spotkamy w roku przyszłym to... zapadła cisza. Skąd my to znamy:).

Preszów jest miastem wojewódzkim (trzecim co do wielkości na Słowacji) z bogatą historią i pięknymi zabytkami. Ponadto co ważne dla nas: leży na trasie europejskiej rowerowej długodystansowej drogi Eurovelo 11 z Aten na Nord cap. Na sporym odcinku była to dwustronna, pięknie wyasfaltowana ścieżka rowerowa położona z dala od drogi i wyposażona w niezbędną infrastrukturę (miejsca odpoczynku i rowerowe bary).

W ciągu tych ledwie kilku dni zaliczyliśmy dwie wycieczki na dystansie 73 i 94 km na których zwiedziliśmy wiele ciekawych historycznie i przyrodniczo miejsc w regionie. Kolejny dzień poświęciliśmy na miasto z jego zabytkami, w tym unikalną warzelnią soli Solivar na przedmieściu. Jako, że upał nie odpuszczał i cały czas było ekstremalnie ciepło, na dłużej zahaczyliśmy też o miejskie kąpielisko w przyrodzie. Oczywiście wartością dodaną były przypadkowe sympatyczne spotkania z tubylcami oraz wspomniane biesiady w międzynarodowym towarzystwie.

Zebrawszy zatem nasze, w zdecydowanej większości pozytywne doświadczenia uważamy, że warto było tutaj przyjechać. Dlatego szczerze możemy zarekomendować udział w następnych zlotach KST (oczywiście o ile znajdą się ich organizatorzy), o czym przekonują Was.

 

[GALERIA ZDJĘĆ - Rechtór]

 

Afi-Jasia i Rechtór-Zbyś